GD Star Rating
loading...

Γράφω αυτό το άρθρο επηρεασμένος από την υπό εξαφάνιση, τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ, της “Μακεδονικής” κουλτούρας. Η αφορμή… ήταν η παρατήρηση ότι πολλοί γνωστοί μου (με αυξητική πρόοδο) που προέρχονται από την Βόρεια Ελλάδα υποστηρίζουν κάποια “Αθηναϊκή” ομάδα. Το άρθρο μου δεν κοιτάει το γεγονός αυτό από την αθλητική πλευρά αλλά από την κοινωνική.

Κατ’ αρχάς η ίδια η έννοια της κουλτούρας και υποκουλτούρας στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη (ή υπό παγκοσμιοποίηση αν θέλετε) κοινωνία είναι λίγο θολή. Σίγουρα η εθνική κουλτούρα παραμένει κυρίαρχη, όπως και τα εθνικά κράτη αν και υπάρχει υπάρχει μεγάλη στροφή προς πολυεθνικά και πολυπολιτισμικά κράτη, τα οποία είτε ήδη υπάρχουν, όπως πχ οι ΗΠΑ, είτε είναι σε δεύτερα στάδια, όπως πχ η Γαλλία, είτε είναι σε πρώιμα στάδια όπως διαφαίνεται για την περίπτωση της Ελλάδας.

Δυστυχώς δεν γνωρίζω την κατάσταση που επικρατεί σε αυτές τις χώρες που είναι πιο παγκοσμιοποιημένες ώστε να μπορώ να κάνω άμεση σύγκριση με την Ελλάδα, αυτό που μπορώ κάνω είναι μια παρατήρηση.

Υπάρχει σήμερα φυλετική ταυτότητα στην Ελλάδα;

Δηλαδή υπάρχει διαφορά σκέψης(υποκουλτούρα) έστω και μικρή στα λεγόμενα ελληνικά φύλλα; ή για να το πω πιο απλά, ένας σημερινός “Μακεδόνας” ή ένας “Πόντιος” ή “Μικρασιάτης” έχουν κάτι που να τους κάνει να είναι μοναδικοί ως προς της κουλτούρα τους;

Το παραπάνω σίγουρα είναι είναι άκρως αμφιλεγόμενο ως προς το αν είναι θετικό ή όχι. Θα έλεγα ότι σήμερα υπάρχουν δύο κυρίως γνώμες για την παγκοσμιοποίηση.

Η μία μοιάζει περισσότερο σε ομοιογενοποιήση, υπό την έννοια της σύνθεσης των διαφόρων κουλτούρων σε μια ενιαία κουλτούρα, του τύπου παίρνουμε 1 Έλληνα, 2 Γάλλους, 2 Γερμανούς κτλ τους βάζουμε σε ένα πολιτισμικό μπλέντερ και καταλήγουμε στον Ευρωπαίο του αύριο.

Σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια πιο σταθερή και πιο αλληλένδετη κοινωνία που μπορεί να στηρίξει καλύτερα θεσμούς όπως μια ενιαία Ευρώπη-Κράτος.

Όμως μια τέτοια διεργασία θα προϋπέθετε την πτώση της εθνικής κουλτούρας, που για πολλούς θεωρείται ότι θα προκαλούσε τρομακτική βλάβη στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Εδώ έρχεται η δεύτερη γνώμη, η οποία λέει ότι θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια ποικιλόμορφη παγκοσμιοποίηση όπου θα έχουμε στενότερη συνεργασία και αλληλεξάρτηση αλλά ο καθένας θα κρατήσει την ταυτότητά του. Σε αυτή την περίπτωση το θετικό είναι η ποικιλομορφία η οποία πολλαπλασιάζει τις πολιτισμικές δυνατότητες εξέλιξης, καθώς τα “πολλά” διαφορετικά μπορούν να δώσουν κάτι εξελικτικά καλύτερο σε σχέση με το παραπάνω ένα και ομοιογενές.

Σας μπέρδεψα;

Ας το πω πιο απλά. Φανταστείτε έναν κόσμο που όλοι θα ήταν 1.80 και ξανθοί και έναν άλλο κόσμο που ο καθένας θα είχε διαφορετικό ύψος και χρώμα μαλλιών. Στον πρώτο θα υπήρχε περισσότερη σταθερότητα και θα ήταν τα πράγματα ποιο αποδοτικά, ενώ στον δεύτερο θα είχαμε περισσότερη αστάθεια, λιγότερη απόδοση όμως περισσότερες επιλογές εξέλιξης που τουλάχιστον με πολλούς (με τους οποίους συμφωνώ) θα μας μπορούσαν να μας δώσουν μακροχρόνια καλύτερη ανάπτυξη με την σωστή συνεργασία.

Πάρτε όλο το παραπάνω και κατεβάστε το στον μικρόκοσμο της Ελλάδας και των Ελληνικών Φυλών.

Παρατηρώντας την Ελλάδα στο σήμερα, αυτό που μπορώ να δω είναι ότι έχει υπερισχύσει η ομογενοποίηση, με κυρίαρχη κουλτούρα την λεγόμενη “Αθηναϊκή”. Για έμενα, που όπως έγραψα και παραπάνω, που πιστεύω στην διαφορετικότητα κάτι τέτοιο είναι ανησυχητικό γιατί βλέπω την “Μακεδονική” κουλτούρα της οποίας είμαι μέλος να συρρικνώνεται.

Ας το πάρουμε για παράδειγμα στο αθλητικό κομμάτι. Είναι αξιοσημείωτο ότι πλέον ακόμα και φύλλα διαχρονικά πιο ανεξάρτητα ή αυτόνομα όπως οι “Θεσσαλοί” ή οι “Κρήτες” έχουν ταυτιστεί με την Αθήνα και τον Πειραιά. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς (διαρκώς αυξανόμενους) Βορειοελλαδίτες.

Χαρακτηριστικό τραγικό παράδειγμα αποτελεί το παρακάτω όπου πριν καιρό ένας συμφοιτητής μου επίσης Βορειοελλαδίτης, ο οποίος ήταν ΠΑΟ, είπε πάνω σε μια ποδοσφαιρική διαμάχη:

Μετά σας λένε Βούλγαρους και θυμώνετε. Δεν είστε Βούλγαροι στην καταγωγή, είστε στο μυαλό, στη νοοτροπία. Σας κάνουν οι εφημερίδες ότι θέλουν…” αποκαλύπτοντας σε υπερθετικό βαθμό το μέγεθος της ταύτισης του, θεωρώντας τον εαυτό του κάτι έξω από την έννοια Βόρεια Ελλάδα.

Αντίστοιχα και ο γενικότερος τρόπος σκέψης της “Αθηναικής” κουλτούρας έχει περάσει στους περισσότερους Έλληνες με αποτέλεσμα όσοι (ποσοτικά λίγοι) έχουν ακόμα μια διαφορετική υποκουλτούρα όπως η “Μακεδονική” να φαίνονται στα μάτια των πολλών “Αθηνοποιημένων” σαν κομπλεξικοί και ανάποδοι. Η ομογενοποίηση στην Ελλάδα προχώρησε και προχωρεί αρκετά βίαια και έχει προκαλέσει τεράστιες βλάβες στον πολιτισμό μας.

Πάρτε ένα ακόμα παράδειγμα από την ιστορία που διδασκόμαστε στα σχολεία. Τοπικές ιστορίες των Θρακιωτών, Ηπειρωτών, Θεσσαλών, Ποντίων, κτλ κτλ δεν υπάρχουν καν, ενώ η Μακεδονική περιορίζεται σε 1-2 συνοπτικές σελίδες για την αρχαία εποχή, αφήνοντας πάντα εκτός ύλης τον Μακεδονικό Αγώνα ή άλλες εποχές.

Το τι θα γίνει και το αν στο τέλος θα καταλήξουμε… όλοι “Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και ΑΕΚ” θα το δείξει μόνο η ιστορία, όπως και αυτή θα δείξει αν αυτό είναι κάτι καλό ή όχι. Αυτό που ήθελα να τονίσω με το παρών άρθρο είναι ότι για εμάς που ακόμα πιστεύουμε και θέλουμε να διατηρήσουμε τον ιδιόμορφο τρόπο σκέψης μας είναι κρίσιμο να μην επαναπαυόμαστε αλλά να αντιστεκόμαστε στην “Αθηνοποιήση” και με αυτό τον τρόπο να μπορέσουμε να δώσουμε την ευκαιρία και σε άλλους να επιστρέψουν στον δικό τους αυθεντικό τρόπο σκέψης.

Ελπίζω ότι παρά τις ασφυκτικές πιέσεις τόσο από τα κάτω όσο και από τα πάνω (με το “Μακεδονικό”) δεν θα καταλήξω είδος υπό εξαφάνιση ή ο τελευταίος “Μακεδόνας” όπως χαριτολογώντας πολλοί με έχουν πει!

Share